شعری از ایرج میرزا

عاشقی محنت بسیار کشید

تا لب دجله به معشوقه رسید

نشده از گُل رویش سیراب

که فلک دسته گُلی داد به آب

نازنین چشم به شط دوخته بود

فارغ از عاشق دلسوخته بود

دید از روی شط آید به شتاب

نوگلی چون گل رویش شاداب

گفت به به چه گل زیبائی

لایق دست چو من رعنائی

حیف از این گل که برد آب او را

کند از(منظره) من زر نایاب اورا

زین سخن عاشق معشوقه پرست

جست در آب چو ماهی از شصت

خوانده بود این مثل آن مایه ناز

که نکویی کن و در آب انداز

خواست کآزاد کند از بندش

نام گل برد در آب افکندش

گفت رو تا که ز هجرم برهی

نام بی مهری بر من ننهی

مورد نیکی خاصت کردم

از غم خویش خلاصت کردم

باری آن عاشق بیچاره چو بط

دل به دریا زد و افتاد به شط

دید آبی است فراوان و درست

به نشاط آمد و دست از جان شُست

دست و پائی زد و گل را بربود

سوی دلدارش پرتاب نمود

گفت کی آفت جان سنبل تو

ما که رفتیم بگیر این گل تو


بُکنش زیب سر ای دلبر من

یاد آبی که گُذشت از سر من

جز برای دل من بوش مکن

عاشق خویش فراموش نکن

بکنش زیب سر ای دلبر من

یاد آبی که گذشت از سر من

خود ندانست مگر عاشق ما

کِه زخوبان نتوان خواست وفا

عاشقان را همه گر آب برد

خوب رویان همه را خواب برد

                                                                     دانلود با صدای هنگامه

/ 0 نظر / 333 بازدید